کتاب سفر با کشتی نجات (زندگی به سبک امام حسین)

عشق به ابی‌عبدالله، قرن‌هاست در قلب پیر و جوان می‌جوشد و به آن گرمی و روشنی می‌بخشد. مردم با دل و جان به امام حسین، اهل بیت و یاران باوفایش عشق می‌ورزند و در اندوه حادثه عاشورا اشک می‌ریزند و سوگواری می‌کنند و این همه، افتخار بزرگی است.
افتخاری برای انسان از این بزرگ‌تر نیست که بتواند در تمام عمر فقط یک بار نام مقدس «حسین» در دهانش بیاید.

اما افسوس و صد افسوس که گاه شور عزاداری بر شعور اندیش‌ورزی غالب می‌شود و «ما به جای آموختن از حسین، بر او گریه می‌کنیم». حسین آمد تا به ما درس عزت، انتخاب درست، زیستن اخلاقی، شجاعت، فروتنی، پیوند انسانی و احسان و سخاوت بدهد نه اینکه او را در قالب یک روز یا یک دهه و فقط گریه و عزا خلاصه کنیم. «حسین» بزرگ‌ترین «درس» تاریخ بشریت است. سزا نیست بی‌آنکه از واقعه عاشورا عبرتی بگیریم و در خود قیامتی به پا کنیم، پس از اتمام مراسم محرم و صفر، همچنان در خصلت‌های زشت و تاریک بمانیم و آماده عروج با حسین نباشیم.

مهم‌ترین فلسفهٔ قیام ابی‌عبدالله اصلاح مردم است. او به شهادت رسید و در این مسیر تمام مصیبت‌ها و بلاها را به جان خرید تا ما تغییر کنیم و صالح شویم. شایسته نیست که خون او را هدر دهیم!

امام حسین الگویی برای همه کسانی است که مایلند سرافراز و آزاد زندگی کنند. او الگویی است برای کسانی که در پی زندگی شرافتمندانه و حیات انسانی‌اند و سیدالشهداء الگویی است برای مردمانی که عاشق خدا هستند و گرداگرد نام مقدسش حلقه می‌زنند و به دور او می‌چرخند.

نشاید که فقط در حد مدعی عشق به حسین باقی بمانیم. عشق نشانه می‌خواهد و عشق بینشانه دروغ و فریب است. مهم‌ترین نشانهٔ عشق، معرفت است. چه زیباست عشق خویش را به ساحت مقدس حسینی با معرفت همراه کنیم و بدین منظور کافی است احادیث و سیره آن حضرت را بخوانیم. هر کس بهره‌ای از ابی‌عبدالله دارد؛ بهره یکی نذری است، بهره دیگری بر سر و سینه زدن است و بهرهٔ فردی اشک و آه. اما بهترین بهره از مقام شامخ و نورانی حضرت ابی‌عبدالله معرفت است.

حسینی که در کربلا جلوه کرد، یک عارف عاشق است. او به خدا عشق می‌ورزد و با خلق خدا با مهربانی و فروتنی رفتار می‌کند. حسین انسانی است که گرچه مرد میدان رزم با ستمگران است، اما مدارا و بخشندگی را بیشتر از بلوا و نبرد دوست دارد. او حتی به دشمنانی که به ناحق بر او راه بسته‌اند و کامش را تلخ و خشک نموده‌اند، آب می‌رساند. سلاح برنده او بیش از آنکه شمشیر باشد، بیانی پرنفوذ و معرفتی روشنگر است. حسین برای ارعاب دشمن بیش از آنکه از کثرت افراد و شیهه اسبان استفاده کند، از شکوه نفس، ادب افزونش و چشمان نافذ و پرمعرفت خود بهره می‌برد. این ارادهٔ ابی‌عبدالله بود که در دل دشمن هراس ایجاد می‌کرد.

برخی حسین را در دیانت (مطهری)، برخی در سیاست (صالحی نجف‌آبادی) و برخی او را در قالب فردی انقلابی (شریعتی) خلاصه می‌کنند. اما امام حسین «الگوی معرفت» است. بیاییم گریستن بدون نگریستن را پیشه نکنیم و از ابی‌عبدالله بدون آنکه درسی بگیریم نگذریم. هنگامی که مراسم تمام شد، قصه حسین برای ما تمام نشود. از خیمه حسین برای خود خیمهٔ معرفت و انسانیت بسازیم.

اثر حاضر سه ویژگی دارد:
اول اینکه مطالب برگرفته از کلمات امام حسین است. تقریباً تمام مباحثی که در اثر پیش‌رو آمده است، از سخنان نورانی حضرت ابی‌عبدالله به دست آمده است.
دوم اینکه سعی بر آن است تا از گفتار و رفتار امام حسین درس‌هایی برای زندگی انسان عصر جدید ارائه گردد تا نشان داده شود که امام حسین امروز و برای همیشـه زنده است.
سوم، سیمای حضرت سیدالشهداء معمولاً از منظر مقتل و سوگواری عرضه شده است. اثر حاضر در نظر دارد امام حسین را از منظری دیگر عرضه کند.