کتاب بخشش – سبک زندگی توحیدی و موفقیت الهی (2)

در روزگاران کهن مرد بزرگی بود که هر روز گوسفندی ذبح میکرد؛ بخشی از آن را برای خود نگه میداشت و قسمتی دیگر را به فقرا میداد. این کار رویه هر روز او بود تا اینکه روزی اتفاقی افتاد. شب جمعه ای به هنگام غروب آفتاب، مسافری غریب و گرسنه که در پیشگاه خداوند منزلت داشت در خانه آن مرد بزرگ آمد، از ِاو تقاضای طعام کرد، اما آن مرد بزرگ اعتنا نکرد. مسافر گرسنه سخن خویش را چندین مرتبه تکرار نمود ولی کسی سخنش را باور نکرد. چون هوا تاریک شد مسافر غریب به بیابان رفت، گریست و شکایت آن مرد را نزد خدا برد.

وی شب را با گرسنگی به سر برد و فردا را با روزه سپری کرد. آن مرد بزرگ به همراه خانوادهاش شب را با شکمی سیر خوابیدند درحالیکه زیادی غذای آنها مانده بود. خداوند به آن مرد بزرگ وحی فرستاد: ای یعقوب(ع)، ذلیل نمودی بنده مرا و مستوجب تأدیب شدی و باعث گردیدی که تو و فرزندت مبتلا به بلای بزرگی شــوید. ای یعقوب(ع)، همانا محبوبترین پیغمبران نزد من کسی است که به مساکین و بیچارگان ترحم کند، با ایشان مجالست و معاشرت نماید، آنان را اطعام نماید و پناهگاه و ملجأشان باشد.

ای یعقوب(ع)، ترحم نکردی بر بنده من، او شب گذشته از در خانه تــو عبور کرد، شــما را صــدا زد و طلب غذا نمــود اما او را اطعام نکردید. او شب را گرسنه به سر برد درحالیکه تو و خاندانت شب را با شکم سیر خوابیدید. به عزتم سوگند فرو فرستم بر تو بلای بزرگی. پس مهیا و آماده بلا شوید و در همان شب یوسف(ع) آن خواب را دید. تأمل در این داستان به ما میگوید: یعقوب(ع) پیامبر خداست، چنانکه یوسف(ع) هم خلعت پیامبری دریافت نمود.

این دو پیامبر به همراه خاندانشان حدود چهل سال به بلای بزرگی مبتلا شدند تا اینکه فراق، نور دل و دیده آنها را برد. به راستی علت این بلای عظیم چه بود؟ امام سجاد(ع) در روایت پیشگفته سبب را در جای جالبی پی گرفت و نشــان داد. آن ســبب این است: مسافری غریب و گرسنه، دلشکسته شد و سائلی روزه دار جواب رد گرفت و پیغمبر خدا همه جا بخشید، اما فقط در یک مورد نبخشید. اساس روابط در زندگی معنوی، محبت است.

محبت کردن تنها به این نیست که به دیگری بگوییم: «دوستت دارم»؛ گرچه نمیتوان قدرت کلمات را نادیده گرفت. «محبت واقعی» چیزی جز «ایثار و بخشش» نیست. محبت فرایندی درونی است که اگر در زندگی رخ دهد آثار معجزه آسایی در پی خواهد داشــت. فرد بامحبت از منافع خویش عبور کرده است و دیگران را برای خودشان میخواهد نه برای خودش. دراینصورت، در مقابل محبت از دیگران چیزی نمیخواهد و طلبکار آنان نمیشود.

یک انسان میتواند در مراتب علمی رشد کند، چندین دکترا یا اجتهاد کسب نماید، مهارت های مختلفی نظیر خوانندگی، نقاشی یا ورزشی داشته باشد، اما اگر در قلب او عشق و محبت نباشد در آینده عمرش ناکام خواهد ماند و زندگی را بدون آرامش و لذت خواهد گذراند. داستان عشق و ایثار همیشه همراه یکدیگرند. با ایثار میتوان زندگی را متحول کرد، با فداکاری میتوان از خود موجود معنوی و متعالی ســاخت. با محبت و ایثار میتوان به صلح و آرامش عمیق درونی رسید و با مهرورزی و ازخودگذشتگی راه حلها نمایان می شوند.