کتاب سبک زندگی؛ ضرورت‌ها و رسالت‌ها

در لغت: تا پیش از دهه ۶۰ میلادی واژه‌ی «سبک‌زندگی» در زبان انگلیسی به صورت جداگانه «Life Style» نوشته می‌شد، امّا پس از دهه ۶۰ این دو کلمه به هم پیوستند و به عنوان یک اصطلاح خاص به کار رفتند. سبک به معنای نوع، روش، کیفیت برتر، تکنیک و شیوه اجرا است؛ بنابراین سبک‌زندگی به معنای روش و شیوه‌ی زندگی است که اتخاذ آن فرد را از دیگران متمایز می‌کند.

در اصطلاح:

• وبلن معتقد است سبک‌زندگی الگوی رفتار جمعی است.

• زیمل بر این باور است که سبک‌زندگی تجسّم و تلاش انسان برای یافتن ارزش‌های بنیادی در فرهنگ عینی است.

• وبر بر این عقیده است که سبک‌زندگی رفتاری است که تمایلات آن را هدایت می‌کند و در بستر زندگی فراهم می‌آید.

• بوردیو سبک‌زندگی را فعالیت‌های نظام‌مندی می‌داند که از ذوق و سلیقه فرد ناشی می‌شود.

• گیدنز اظهار می‌دارد سبک‌زندگی سیاست زندگی است.

بنابراین، سبک‌زندگی به الگوهای رفتاری نسبتاً پایدار گفته می‌شود که از بینش‌ها و ارزش‌های انسان نشأت گرفته و در زندگی متجلی می‌شود.

هرگاه انسان می‌خورد، از الگوی خاصی پیروی می‌کند؛ هرگاه پوشش خاصی را برمی‌گزیند، از الگوی خاصی تبعیت می‌کند؛ همچنین هنگام آشامیدن، در ارتباطات، نحوه گذران اوقات فراغت، و حتی در انتخاب دکوراسیون داخل منزل، از الگوهایی پیروی می‌کند. به مجموعه الگوهایی که فرد در ابعاد مختلف زندگی انتخاب می‌کند، سبک‌زندگی وی اطلاق می‌شود.