کتاب زبان من، شخصیت من

حکیمی جهان‌دیده و سرد و گرم روزگار چشیده اما نابینا زیر درختی نشسته و غرق افکار خود بود. ناگهان مردی آمد و با صدای بلند پرسید: ای مرد ناتوان! آیا صدای پای کسی را که ازاینجا گذشته باشد، شنیده‌ای؟ حکیم جواب داد: خیر! چند لحظه بعد، مرد دیگری آمد و پرسید: ای مرد، آیا نشنیدی کسی ازاینجا بگذرد؟

حکیم جواب داد: بلی آقا مردی همین حالا با همین سؤال از اینجا رفت. بعد از مدتی مرد دیگری آمد و پرسید: آقای عزیز! آیا شما صدای پای مردی را که از اینجا گذر کرده باشد، شنیده‌اید؟
حکیم جهان‌دیده جواب داد: نخست «نوکر شما و بعد پیشکار شما از اینجا گذشتند!» و هر دوی آن‌ها، همین را سؤال را پرسیدند.

آن مرد تعجب کرد و پرسید: ای نیک‌مرد، از کجا فهمیدی آن‌ها، نوکر و پیشکار من بودند؟
حکیم جواب داد: از نحوه حرف زدن آنان؛ مرد اول بی‌ادبانه، دومی با کمی ادب و شما باادب پرسیدید!
امام علی (ع) می‌فرمایند: سخن بگویید تا شناخته شوید؛ زیرا (شخصیت) آدمی زیر زبانش نهفته است.»