کتاب خوشحالم که درکم می‌کنی!

گاهی با کسی حرف می‌زنیم؛ امّا او به کار دیگری مشغول است و انگار که (بلانسبت) داریم گِل لگد می‌کنیم. گاهی مخاطب ما وانمود می‌کند که به حرف‌هایمان گوش می‌دهد؛ ولی می‌دانیم که واقعاً حواسش جای دیگری است. گاهی شنونده‌ی ما گوش می‌دهد، ولی بعد متوجه می‌شویم که منظور ما را به‌درستی نفهمیده است و مجبوریم دوباره از اول شروع کنیم یا دست‌کم بخشی از حرف‌هایمان را دوباره تکرار کنیم. گاهی نیز مخاطب ما حرف‌هایمان را کاملاً فهمیده است؛ امّا توجهی به شرایط احساسی ما ندارد.

در تمام این حالت‌ها، ما دچار سرخوردگی می‌شویم و ترجیح می‌دهیم گفت‌وگو را ادامه ندهیم؛ چون احساس می‌کنیم درک نشده‌ایم. مشکل کجاست؟
در پاسخ باید گفت که مشکل، نداشتن مهارتی است به نام همدلی. و اگر احساس می‌کنید گاهی نیز شما با دیگران همین‌گونه رفتار می‌کنید، بدانید و آگاه باشید که شما هم برای به دست آوردن این مهارت، نیاز به آموزش و تمرین دارید.