کتاب رفاقت با زندگی

سال آخر دبیرستان بودند که سمیرا ازدواج کرد. روز بعد از عقد، در حالی‌ که یک چشمش به خانم جلالی بود که داشت فرمولی از شیمی را روی تخته می‌نوشت، یواشکی حلقهٔ ازدواجش را از کیفش درآورد و به عاطفه نشان داد. او هم که ذوق کرده بود، نیشگونی از ساعد سمیرا گرفت که نزدیک بود جیغ بزند؛ که عاطفه دست روی دهانش گذاشت.

حالا ده سال از آن روزها گذشته بود. هر دو شوهر کرده بودند و بچه داشتند. امشب، عروسی دختر دایی عاطفه بود و داماد هم از فامیل‌های سمیرا از آب درآمده بود و این دو، ناغافل همدیگر را دیدند. بعد از حال و احوال، برای اینکه بتوانند بهتر با هم صحبت کنند، به حیاط تالار رفتند. گوشهٔ خلوتی روی لبهٔ باغچهٔ زیبای محوطهٔ تالار نشستند. بوی شب‌بوها و زیبایی رزهای سفید و صورتی که در سایه‌روشنِ تاریکی شب و نورهای رنگی تالار، چشم‌ها را به بازی می‌گرفت، حس خوبشان را کامل می‌کرد.

صحبتشان گل انداخته بود. از خاطرات گذشته گفتند؛ از کاسه‌های عدسیِ زنگ‌های تفریح که از فرّاش مدرسه می‌خریدند و بی‌قاشق هورت می‌کشیدند بالا. از هم‌کلاسی‌های قدیمی سراغ گرفتند و از دبیرها گفتند؛ خلاصه دربارهٔ همه چیز، بی‌هیچ ترتیبی و آدابی صحبت کردند؛ که عاطفه بی‌مقدمه پرسید:
«سمیرا، از زندگی‌ات راضی هستی؟»

سمیرا نگاهش را به دوردست خیره کرد، بعد به عاطفه نگاه کرد و با لبخندی سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد.
عاطفه گفت: «یعنی توی زندگی‌ات هیچ مشکلی نداری؟!»

سمیرا بینی عاطفه را — مثل همان وقتی که توی دبیرستان بودند — بین دو انگشتش و به قول خودش “گازانبری” گرفت، آرام کشید و گفت:
«توی زندگی‌ام مشکل دارم، ولی با زندگی‌ام مشکلی ندارم!»