کتاب سلامت اجتماعی

انسان وقتی می‌خندد، نشاط و شادی خود را با لبخند نشان می‌دهد؛
یا اگر فردی به فرد دیگر سلام می‌دهد یا «عصر به‌خیر» می‌گوید، با بیان شفاهی، دوستی و صمیمیت خود را به او ابراز می‌دارد و درواقع، به‌گونه‌ای ارادت خود را می‌فهماند.
همچنین زمانی که شخصی برای شخص دیگر کارت تبریک یا نامه‌ای می‌فرستد، هدف و منظور خود را به شکل کتبی ارائه می‌دهد و با او رابطه برقرار می‌کند.

تأثیرگذاری بر طرف ارتباط، نیازمند ایجاد ارتباطی منطقی و صحیح است.
نقص در ارتباط، فهم را به خطا انداخته و حتی ممکن است به رفتار نامناسب منجر شود.
ملاحظهٔ این تعابیر که:
«چه مطلبی را می‌خواهیم انتقال دهیم؟»
«مطلب مذکور تا چه حد ساده یا پیچیده است؟»
«این پیام برای چه کسانی ارسال می‌شود؟»
«زبان، فرهنگ و توانایی‌های درک مخاطب پیام چگونه است؟»
می‌تواند فرستنده را در ارسال پیام مناسب یاری دهد.

عناصر اصلی ارتباط عبارت‌اند از:
مبدأ پیام (فرستنده)، مقصد پیام (گیرنده)، پیام و ابزار انتقال پیام.

برخی اندیشوران نیز پنج عنصر را در فرایند ارتباط شناسایی کرده‌اند:
فرستندهٔ پیام، گیرندهٔ پیام، پیام (محتوا)، وسیلهٔ ارتباط و اثر ارتباط.

دو عنصر دیگر ـ یعنی موانع ارتباط و بازخورد ـ نیز در فرایند ارتباط میان‌فردی مهم است.