کتاب همسرداری در وقت اضافه! مخصوص آقایانی که فرصت سرخاراندن هم ندارند

خیلی از ما فرصت کافی نداریم که به زن و زندگی برسیم. صبح زود از خانه بیرون می‌رویم و شب دیر برمی‌گردیم، تازه اگر همسرمان بیدار باشد، فرصت نداریم که با او به قول روان‌شناسان ارتباط عاطفی و مؤثری برقرار کنیم.

البته گاهی هم اوضاع این‌طور نیست؛ یعنی آقا زودتر می‌آید، مثلاً همان بعد از وقت اداری یا کمی دیرتر؛ اما وقتی می‌آید خانه، کلی کاغذ و پرونده و کار ریز و درشت همراهش دارد، یعنی وقتی ناهارش را خورد و استراحت کرد، می‌خواهد بنشیند پای آنها و تا فردا تمامشان کند.

گاهی هم چیزی همراه خود نیاورده است؛ اما آنقدر سر کار، مسأله و درگیری درشت و ریز داشته که خانه هم که هست، فکرش درگیر است و باید تدبیر کند که فردا با آنها چه کند یا اصلاً بعضی از ما دو شغله یا سه شغله‌ایم و…

خب حوصله‌تان را سر نبرم. شما که غریبه نیستید. چیزی که هست، گاهی من و شما آنقدر درگیر کار و کسب می‌شویم که دیگر وقتی و حالی برای رسیدن درست و حسابی به همسرمان نداریم. البته گاهی چاره‌ای هم نیست. با این خرج و مخارج روزگار، این‌جوری هم کار نکنیم، نمی‌رسیم یا حداقل این است که موقعیت‌های خوبی را که احیاناً الآن داریم از دست می‌دهیم.

البته برای آدم‌هایی می‌گویم که توکلشان مثل من ضعیف است. منتهی بدی قضیه، آن است که از یک طرف مجبوریم این‌طور باشیم و از طرف دیگر، معمولاً این وضعیت، همسران ما را عاصی و افسرده می‌کند و آخر سر هم دودش توی چشم خودمان می‌رود.

اینجاست که کم‌کم می‌بینی به زمین و زمان گیر می‌دهد، گیر الکی، گیر به چیزهایی که آدم شاخ در می‌آورد که آخر این چیست که او اینقدر روی آن حساس است! ولی در حقیقت، مشکل اصلی هیچ‌کدام از آن‌ها نیست که او به زبان می‌آورد و غر می‌زند؛ بلکه مشکل اصلی این است که او حس می‌کند تو با او سرد شده‌ای و او برای تو عادی شده و کم‌کم خیالات ذهنش را مشغول می‌کند که نکند بروی دنبال یک همسفر جوان‌تر و تازه‌تر و این حالش را بد می‌کند، اعصابش را خرد می‌کند، اوقاتش را تلخ می‌کند، مخصوصاً اگر کارت جوری باشد که با خانم‌ها سر و کار داشته باشی یا همکار خانم داشته باشی که دیگر همسر بیچاره‌ات مثل ذرت که گذاشته باشی توی قابلمه، بی‌قرار می‌شود؛ ولی خب حیا یا ترس یا غرورش یا هر سه با هم به او اجازه نمی‌دهد که به خوبی مسأله را با تو در میان بگذارد.

یعنی همان وقتی که تو داری جان می‌کنی تا او و بچه‌هایت آسوده‌تر باشند و هنگامی که می‌خواهی درآمد بیشتری داشته باشی تا بهتر به آن‌ها برسی و داری بیشتر کار می‌کنی که موقعیت کاری و حرفه‌ای بهتری پیدا کنی تا باز بیشتر به آن‌ها برسی، در دل او مراسم ختم برگزار است، آن هم ۲۴ ساعته!

کم‌کم آتش درونش زبانه می‌کشد و در رفتارش اثر می‌کند و دیگر با تو خوب رفتار نمی‌کند و تو هم بی‌جواب نمی‌گذاری و چهارتا حرف تند و درشت به او می‌زنی. خانمت هم به خود می‌گوید دیدی درست می‌گفتم… و خلاصه فرضیات و حدسیات او اثبات می‌شود و این موضوع حال و رفتار او را روزبه‌روز بدتر می‌کند. ماجرا هم همین‌طور ادامه پیدا می‌کند و در نتیجه، زندگی آدم یکی از طبقات جهنم می‌شود؛ حالا اگر طبقه -۷ نباشد، طبقه -۱ که می‌شود.

چیزی که برای ما خیلی مهم است این است که اگر در چنین وضعیتی باشیم، آیا راهی وجود دارد که بدون کم گذاشتن از کار و شغلمان، کاری کنیم که همسرمان دوست‌دار و ارادتمندمان باقی بماند و شکایتی نداشته باشد یا حداقل کمتر با ما مشکل داشته باشد، احساس بدبختی نکند و نگوید که ما با کارمان ازدواج کرده‌ایم و کارمان شده همه زندگی‌مان و اصلاً به خانواده توجهی نداریم؟

جواب این است که بله. راه دارد، راه خوبی هم دارد. اگر حوصله داشته باشی، چند تا روش ساده به تو نشان می‌دهم که هر کدام روزی بیش از ۳ تا ۵ دقیقه بیشتر، از وقتت را نمی‌گیرد. لازم هم نیست که همه‌شان را با هم انجام بدهی. من همه را به تو می‌گویم، آن وقت خودت آن یکی را که بیشتر با آن حال می‌کنی و برایت آسان‌تر است و به گروه خونی‌ات می‌خورد، انتخاب و اجرا کن. هر وقت احساس کردی تکراری شده، یکی دیگر را امتحان کن یا حتی اگر دوست داشتی آن را نگه دار و ادامه بده و یکی دیگر را هم به آن اضافه کن.

بعد خواهی دید همسرت چقدر به زندگی با تو امیدوار و دلگرم می‌شود و با تمام سختی‌ها چقدر احساس خوشبختی می‌کند. باور نمی‌کنی؟ حالا برویم جلوتر، خودت می‌بینی.

البته ادعا نمی‌کنم با این روش‌ها می‌توان تمام مشکلات ارتباطی با همسر را حل کرد؛ اما به شما اطمینان می‌دهم با اجرای این راهکارها (حتی اجرای یکی از آن‌ها نه بیشتر) رابطه‌تان با هم بهتر می‌شود. در واقع با انجام آن‌ها روی ریل بهبود رابطه در زندگی مشترک قرار می‌گیرید و روزبه‌روز احساس خوشبختی بیشتری می‌کنید.