کتاب گامی برای تغییر

برای حضور در کنفرانس علمی مهمی باید آماده می‌شدم. پارکی کوچک اما آرام و زیبایی نزدیک خانهٔ ما وجود داشت. به آن‌جا رفتم تا در آرامش آن‌جا، مطالب خود را مرور و منظم کنم. در پارک، دو پیرمرد مشغول مطالعهٔ روزنامه بودند و یک خانواده نیز برای صرف میان‌وعده حضور داشتند. من هم نیمکتی پیدا کردم و در آرامش سایه‌سار درختی مشغول فکر کردن شدم.

بعد از چند دقیقه، مردی با دو پسر توپ‌به‌دست وارد پارک شدند. این دو پسر چنان سروصدایی برپا کردند که آرامش پارک به کلی از بین رفت. یک‌بار توپشان به روزنامهٔ یکی از پیرمردها برخورد کرد، روزنامه پاره شد و پیرمرد با عصبانیت آن دو پسر را دعوا کرد. بار دیگر، توپ وارد سفرهٔ آن خانواده شد و تمام سفره را به‌هم ریخت.

پدر این دو پسر نیز آمد و روی نیمکت کنار من نشست. خیلی عصبانی بودم. تمام رشتهٔ افکارم به‌هم ریخته بود. نگاهی به پدر می‌کردم و نگاهی به آن دو پسر. هیچ عکس‌العملی انجام نمی‌داد. بعد از مدتی، رو به آن مرد کردم و گفتم: «ببخشید، به‌نظر شما رفتار بچه‌های شما غیرطبیعی نیست؟»

مرد پاسخ داد: «بله، غیرطبیعی است.»
گفتم: «کاری یا اقدامی لازم نیست انجام شود؟»
گفت: «بله، حتماً باید کاری انجام داد.»

می‌پذیرفت، ولی هیچ کاری نمی‌کرد و در افکار خودش غرق می‌شد. برای بار سوم، محکم‌تر و با جدیت بیشتری گفتم: «ببخشید آقا، مشکلی دارید؟» با نگاهی که نگرانی در آن موج می‌زد، به من نگاه کرد و گفت:

«بله، مشکلی دارم. همسر من دیشب حالش بد شد. او را به بیمارستان نزدیک این پارک منتقل کردند. پزشکان بعد از معاینه و چندین آزمایش گفتند لازم است همسر شما امشب در بیمارستان بستری شود. گفتم فرزندانم در خانه تنها هستند. گفتند نیازی به حضور شما نیست؛ هر وقت لازم شد با شما تماس می‌گیریم.»

از همسرم خداحافظی کردم و به خانه رفتم. وارد خانه که شدم، بچه‌ها سراغ مادرشان را می‌گرفتند. به آن‌ها قول دادم اگر بچه‌های خوبی باشند و اتاقشان را مرتب کنند و صبح به‌موقع از خواب بیدار شوند، قبل از مدرسه بیاییم بیمارستان تا آن‌ها مادرشان را ملاقات کنند.

به عشق دیدار مادر، همهٔ خانه را مرتب کردند، به‌موقع از خواب بیدار شدند و صبحانه آماده کردند. من هم قول داده بودم. با هم آمدیم بیمارستان. وارد بیمارستان که شدیم، پرستار من را خواست. وارد اتاق پرستار شدم. پرستار گفت: «متأسفانه همسر شما نیم ساعت پیش از دنیا رفتند.»

این خبر چنان شوک‌آور بود که ندانستم چه کنم. فقط به ذهنم رسید توپی برای بچه‌ها بخرم و بیاییم در این پارک تا بتوانم بر خود مسلط شوم و آرام‌آرام به آن‌ها بگویم که چه شده است.

وقتی ماجرا را فهمیدم، به‌شدت متأثر شدم و از آن مرد عذرخواهی کردم. بعد از آن، دیگر سروصدای بچه‌ها در پارک برایم آزاردهنده نبود. شرایط و وضعیت پارک تغییر نکرد، اما رفتار و قضاوت من نسبت به آن شرایط تغییر کرده بود. نگرش من تغییر کرد و زمینهٔ تغییر رفتار را در من فراهم کرد.